«Балбырауын»

«Балбырауынға» байланысты бұрынғы-бүгінгі буынды қайдам, алпыстың ауылына ат басын бұрған өзімнің біршама білгенім беріде. Көзі ашық, көкірегі ояудың құлағына ғаламат күйдің күмбірі, сол күйдің желісінде қойылған биді орындаушы ару шолпысының сылдыры естілер. Содан соң? Содан соң тынды! Ал бүгінгі әңгіменің өзегі – «Балбырауын» кен орны.
Егемен Қазақстан
19.04.2017 516

Мен «Балбырауын» кен орны туралы бастапқыда осы ғасырдың басында Қар­сақ­бай металлургия зауытының директоры Қадыр Мәткеновтен естідім.

Қарсақбайға қатысты әңгіме қозғала қал­са әжімді өңі әрленіп, тінін тарих те­ре­ңінен тамырлатып, байыпты сөзін бабымен сабақтайтын, осы өңірдің тағдырын өз отбасындай ойлайтын ол толғандырған түй­інді түйіткілді, тынымсыз тыныс-тір­ші­лікті тілге тиек ете келіп:

– Бұл өңірдің болашағы – «Бал­бы­рауын». Онда тұтасқан темір кенінің қа­лың қатпары жатыр. Сол ен байлықты ел игілігіне айналдыру, соған сай іргелі кә­сіп­орын салу Қаныш Сәтбаевтың арманы бол­ған. Академик арманының ақиқатқа ай­налатын уақыты алыс емес, – деп тү­й­ін­деген.

Шыны керек, сол жолы мыстай «май­­­­шелпек» тұрғанда, үкілі үмітті қай­­­дағы бір темірге әкеліп тірегеніне тү­сін­бегенмін. Алайда, көңіл түкпірінде «Бал­бырауын» туралы тереңірек біле түс­сем деген әуестік оянған. Оны акаде­мик еңбегінен табатыныма да күмән кел­­­тірмегенмін. Бірақ, «Балбырауынға» бай­­­ланысты бірегей деректі Қаныштың қап­­таған еңбегінің қайсысынан табамын?

Сөйтсем, Қ.Сәтбаевтың «Қарсақбай темір кен орны тобы» деген еңбегі бар екен. Ғұлама ғалым оны 1941 жы­лы жа­зып­­ты. Алғаш рет 1968 жылы жа­рық көр­­­ген «Таңдамалы туындыла­ры» кіт­а­бы­­на енгізіліпті. Сонымен, шы­ғар­ма­ның шұ­ң­­ғымасына сүңгідім де кеттім. Ол әлгі ең­бегінде «Балбырауынға» байланысты былай деп жазады:

«Табылған темір кені жүлгесінің жал­пы ұзындығы 270 шақырымға тең... Ені 2-5 шақырымдай. Терісбұтақ өзе­нінің солтүстігі мен Білеуті өзенінің оң­түс­ті­гін­дегі темір кені жүлгесі мезозой-кайно­зой шөгіндісінің көлбеу жамылғысы ас­тынд­а жатыр. Білеуті мен Терісбұтақ ара­лығында ішінара барынша беріректе тү­зілген шөгінді астында да кездеседі».

Одан әрі темір кені жүлгесі кез­де­сетін басқа өңірге түрен түспегенін, геоло­гия­лық-барлау жұмысы жүргізілмегенін ай­та­ды. Осы аймақтың күрт құбылмалы ауа-райына тоқталады. Жер бедерін си­пат­тайды. Гидрогеологиялық жә­не гид­ро­г­рафиялық ерекшелігін қарас­ты­ра­ды. Ха­лық шаруашылығы мен өндірісте көк­тем­гі қар суын пайдалану мүмкіндігіне на­­зар аударады.

Жалпы, геологиялық барлау дерегіне, бұ­рынғы зерттеудің болжам-байламына сүйе­ніп, ғылыми негізде жазылған көлемді әрі күрделі еңбекті қайталап айтып шығу­дың қажеті жоқ шығар, сірә?! Басы ашық нәр­се сол – Қарсақбай тө­ңі­-

р­егінде «Бал­бырауын» бастаған кен көзінің шоғыр­лан­­ғандығы. Бұл еңбектің тигізген әсері сон­­дай, оқып шыққан соң көз алдыма тағы бір Қазақстан маг­нит­касының сұлбасы көл­беңдеп тұрып алды.

Бұдан он шақты жыл бұрын «Бал­бы­рауын» әртүрлі алқалы жиында жиі

ау­ызға алына бастады.

2004 жылы ақпанда «Қазақмыс» ком­паниясының басшылығы жур­на­лис­терді жи­нап, баспасөз мәслихатын ұй­ым­дас­тыр­ды. Шикізат қорын нығайту мә­селе­сі­не баса назар аударылған сол жиын­да мы­н­андай әңгіме айтылды:

«Қазір компания «Қарсақбай» ау­ма­ғын­дағы «Балбырауын» темір кен орнын иге­ру мен өңдеу жобасын жүзеге асыруға кі­рісті. Оған электрлендірілген темір жол тар­тылады. Төтесінен тартуға мүмкіндік болуына қарамастан, тұрғындарды жұ­мыс­пен қамту мақсатында оның Жезді, Қар­сақбай арқылы өтуі қарастырылған.

­«Балбырауын» кен-металлургия ке­ше­нін игеру Қаныш Сәтбаевтың арманы еді. Соны жүзеге асыратын сәт туған сы­ңай­лы. Біздің болашақ – «Балбырауын». Оның қазір зерттелген қорының өзі 30-40 жылға жетеді. Одан өндірілген шикізатты элек­трмен балқытып, болат алатын уақыт та алыс емес».

Сол жылы наурызда Қарағанды облы­сы­­ның сол кездегі әкімі К.Мұхамеджанов Жез­қазғанда аймақтық кеңес өткізді. Бір­қатар өзекті өткір мәселе талқыланған осы алқалы басқосуда сөз алған «Қаза­қ­-

мыстың» басшысы Владимир Ким әр­алуан әлеуметтік мәселені шешуге бай­ла­нысты атқарылып жатқан жүйелі жұ­мыс­ты айта келіп, кен қорын нығайтуға қа­тысты да әңгіме қозғады.

– Біз «Балбырауын» кен орнын игеру жобасын жүзеге асыруға кірістік. Ке­ле­шекте оның базасында электрмен бал­қыту арқылы жоғары сапалы болат алу көзделген. Корпорация Жезқазған ай­мағын дамытуға соны серпін береді, – деп қа­дап айтқан.

Қысқасы, «Балбырауын» бұрынғыдай бо­лашақтың емес, бүгінгінің бірегей ныса­нына айналып отырғаны аңғарылған. Жал­пылама әңгіме нақты істен көрініс та­ба бастаған. Дархан даланың тусыраған тө­сі дүбірлеген еңбек күйіне бөленетін уа­қыт таяп қалғанын түйсіндік. Содан соң ком­па­нияның сол кездегі бас геологы Виктор Шквыряға телефон шалып, тілдескенім есімде.

– «Балбырауын» Қарсақбайдың оңтүстігінде жатыр, – деген ол.

– Қоры қанша?

– 125,6 миллион тонна.

– Бұл қаншаға жетеді?

– Бастапқы жылдық жобалық қуаты 3 миллион тоннаға жуық кен өндіруге есеп­тел­ген. Бара-бара оның ауқымы арта­ты­ны аян. Сонда қоры қырық жылға же­тіп қалар...

– Құнарлығы қандай?

– Кен құрамындағы металдың орта­ша көрсеткіші – 40,4%. Бұл әлемдік өл­шем­мен алғанда онша құнарлы шикізат саналмайды. Дегенмен, жоқтан жақсы ғой?..

– Кен қоры ұрпақтың бір буынына молынан жетеді екен. Ал «Балбырауынды» бітірген соң қайтеміз?

– Қарсақбай төңірегінде темір кен орны баршылық. Соның бірі – «Балбырауын». Сол­түстігінде керіліп «Керегетас» жатыр. «Сазтөбе» мен «Жетіқыз», тағы басқа кен ор­ны кезегін күтіп тұр. Кезінде Қаныш Сәтбаев жасап кеткен батыл болжам бү­­гін­­де нақтыланып, іргелі іске іргетас бо­ла­ры анық.

Екеуара осы әңгімеден Ұлытау өңі­рін­­дегі өмірге үлкен өзгеріс енгелі тұр­ға­нын аңғарғандай болдым. Сол қауырт қи­мылдың дүбірі құлаққа келгендей...

«Қазір қолда бар нақты деректер та­биғ­ат соншалықты жомарттықпен ал-

уан түрлі бай кенді аса мол мөлшерде бір жер­ге жинақтаған Жезқазған аймағын жер ша­рындағы санаулы бақытты өңірлердің бі­ріне жатқызуға мүмкіндік береді», деп берік байлам жасаған Қаныштың кө­ре­ген­дігіне еріксіз қайран қаласың. Бәрін қол­­мен қойғандай көрсетіп кеткен. Бе­дерлі бо­лашаққа бастайтын бүгіннің ке­мел келе­шек көкжиегін кеше кестелеген, соған жеткізетін соқпақты салып кеткен. Бізге бұйырғаны – сол сүрлеумен ілгері озу.

Әлібек ӘБДІРАШ,
Қазақстан Журналистер одағы
сыйлығының лауреаты


СОҢҒЫ ЖАҢАЛЫҚТАР

23.05.2018

Қ.Тоқаев: Атырау облысы – ел экономикасының флагманы

23.05.2018

Жаңаөзенде судағы қауіпсіздік ережелері түсіндірілді

23.05.2018

Маңғыстауда өрт қауіпсіздігі бойынша 77 бекет орнатылды

23.05.2018

Маңғыстаулық полицейлер мұқтаж отбасыларға көмек берді

23.05.2018

Нұрсұлтан Назарбаев Ресей Федерациясының Қорғаныс министрі С.Шойгумен кездесті

23.05.2018

Менингиттен қалай қорғану керек?

23.05.2018

«Баян сұлу» жобасының жеңімпазы анықталды

23.05.2018

Қазақ әдебиеті әлем тілдерінде сөйлейді

23.05.2018

Л.Гирш көпшілікке «Стихи о войне и мире» өлеңдер жинағын таныстырды

23.05.2018

Қазақстан Президенті қорғаныс ведомстволарының министрлерімен кездесті

23.05.2018

Қызылордада жасырын казино ашқан азамат ұсталды

23.05.2018

Сотқа жүгінбей татуласуға болады

23.05.2018

«Петропавл–Қорған» бағытындағы тас жолға 27 миллиард теңге бөлінбек

23.05.2018

Маңғыстауда сот жүйесін жетілдірудің 7 бағыты талқыланды

23.05.2018

Петропавлда омарташы мамандар оқытыла бастады

23.05.2018

Қазақстандықтар жеке мәліметтеріне қолжетімділікке тыйым сала алады

23.05.2018

«Азаматтарға арналған үкімет» 8 млн адамның цифрлық сауаттылығын арттырмақ

23.05.2018

«Арсеналға» жаңа бапкер келді

23.05.2018

Елбасы V халықаралық «KADEX-2018» көрмесінің ашылу рәсіміне қатысты

23.05.2018

Алматыда «Жас өркен» жастар орталығы ашылды

ТАҒЫ ЖҮКТЕУ
КОЛУМНИСТЕР

Думан АНАШ, «Егемен Қазақстан»

Мектеп вальсі туралы ой

Соңғы қоңырау – мектеп бітіруші түлектердің жанын тербететін аяулы сәт. Алабұртқан сезім, алып-ұшқан арман, үміт пен күдік. Одан өзге? Мектеп вальсі. Иә, мектеп вальсі туралы әр жүрек түкпірінде жазылмаған бір-бір шығарма бар шығар. Бұл – мектеп қабырғасымен, дос-құрбылармен ғана қоштасу емес, іште бұғып жатқан мөлдір, алғашқы алақұйын сезімдермен де қоштасу.

Қорғанбек АМАНЖОЛ, «Егемен Қазақстан»

Қызғаныш деген қызыл ит

Заты адам баласымен бірге жасасып келе жатқан, көнермес те көгер­мес сезімдердің бірі – қызғаныш. Адам­ның көзіне шел қапта­та­тын қара қыз­ға­ныштардан кекшілдік пен күн­шілдік, бақас­тық пен бақталастық қоз­дап, неше түрлі қылмыстар жасалып жата­ты­ны да ешкімге құпия емес. 

Талғат СҮЙІНБАЙ, «Егемен Қазақстан»

Алматының алмасы. Шырын қайда?..

Алматы жұрты күнде жауған жауын­мен, түнде ұрған суықпен жағаласып жүріп Алатаудың бөктеріндегі биылғы алма бақ гүл шашқан көркем шақтан көз жазып қалған сыңайлы. Содан ба екен, біреу «Биыл алма гүлдеді ме?» десе, біреу «Биыл өзі алма бола ма?» дейді қамығып. 

Қарашаш ТОҚСАНБАЙ, «Егемен Қазақстан»

Рух көтерудің жолы

Кейінгі өскелең жас ұрпақты патриот­тық рухта қалай тәрбиелейміз, ертеңгі ел қорғар өрендеріміздің бойына отаншылдық пен патриотизмді, елге, жерге деген сүйіс­пен­шілік сезімін  қалыптастырып, келешекте ержүрек, батыл болып өсулері үшін не істеуіміз керек деп,  жастардың ертеңгі тағдыры мен таңдауына жиі бас ауыртып, жанымыздың жабырқап жататыны рас.

Қамбар Ахмет,

Каспий мен Қара теңіздерді жалғау кімге тиімді?

Мамырдың екінші онкүндігінде ақпарат һәм саясат алаңында қызу тал­қыланған тақырыптың бірі – Қазақ­стан Президенті Нұрсұлтан Назарбаевтың Каспий мен Қара теңіздің арасын жал­ғайтын «Еуразия» каналын салу жөніндегі пікірі болды. 

Тағы да оқу

Пікірлер(0)

Пікір қосу