Көшедегі кітаптар
<p>Тротуардың жиегінде кітап сататын кісілерді жиі көреміз. Олар жерге га­зет төсеп, ұзақ жылдар бойы сөреде тұрғандықтан қағаз­дары сарғайып, мұқа­балары мүжіле бастаған классиканы күнге жайып, кептіріп отырғандай әсер қалдырады.<br /> </p>
Еріксіз бөгелесің. Үңіліп қарайсың. Көңіліңде бір ыстық сезім оянады. Қимайсың. Сол баяғы, студент кезде оқыған кітаптар. Э.Л.Войнич «Бөгелек», Стендаль «Қызыл мен қара», Ги де Мопассан «Новеллалар», Э. Сетон-Томпсон «Хайуанаттар жайлы әңгімелер»...
Ескі томдар мен еңкейген қарттарға қарап: «Кітап көнереді, адам қартаяды...» деп көңіліңізді жұбатқыңыз келеді.
Есесіне біздің айналамыздағы техника күн сайын жаңарып келеді. Таңғаласыз. Қызығасыз.
Бірақ... Жас күнімізде, яғни, студенттік шақта қызыққан техника – «Волга», «Жигули», «Москвичтердің» қазір мүлде көрінбейтіні есіңізге түседі.
Ал сол кездегі танысқан классика жадымызда әлі сайрап тұр.
Нұрғали Ораз,
«Егемен Қазақстан»