![Қазақтың қайсар қызы Күләш Кенжебайқызы](/article_photo/1531449796_article_b.jpeg)
Өйткені сөзі де, ісі де жайсаң жандардың өмір жолы өсер елдің баласына өнеге болары хақ. Уақыт тамырын дөп басқан, еңбекшілдігімен елім дегенде еселенген қажыр-қайратының арқасында елеулі жетістіктерге қол жеткізіп, есімдері елге танылған адамдар жайлы, олардың қоғам дамуындағы орны туралы ой толғаудың бүгінгі таңда маңызы айрықша зор.
Дегенмен де, атақ даңқы бәлендей болмаса да, қоғамға тигізген пайдасы айтарлықтай адамдарды елемей, көлеңкеде қалдырып жатамыз. Осындай мақтауға да, жақтауға да әбден тұратын, ақыл-парасаты мол, ұрпағы мен өз ортасына берер тәлім-тәрбиесі зор, бүгінде отбасы ұйытқысы болып отырған Күләш Кенжебайқызы Ақпанова апамыз туралы төл мерекесі «Металлургтер күні» қарсаңында бірер сөз айтқымыз келеді.
Ата-бабаларымыз аңсаған, азаттықтың таңы атып, еліміз егемендік алған сонау бір ел үшін оңай да болмаған жылдары (1997-2005) қайта біріктірілген Ағадыр, Шет аудандарына басшылық жасау мәртебесі маған тиесілі болды. Еліміздің тау-кен өндірісі саласында елеулі орынды иеленіп жүрген Ақшатау кен-байыту комбинаты: Ақшатау, Ақжал, Жамбыл, Жоғарғы, Төменгі Қайрақты кен орындарымен осы ауданның аумағында орналасқан болатын. Кезінде бұл алпауыт кәсіпорын аудан бюджетінің басым бөлігін қалыптастырды, өңірдің ауыл шаруашылығы өндірісінің дамуына зор ықпал етті, сондай-ақ онда ауданның еңбекке жарамды азаматтарының басым бөлігі еңбек етті. Өкінішке қарай, кейін, еліміз экономикасының нарықтық жүйеге бетбұрыс жасаған кезден және бұрынғы одақ көлеміндегі өндірістік байланыстардың үзілуінен бұл кен орындарында күрделі өндірістік, экономикалық дағдарыс көрініс бере бастады.
Мұндай жағдайда қандай өңір басшысы болса да жоғары жаққа үміт артатыны белгілі ғой. Дегенмен, бұған дейін атқарған еңбек тәжірибемнің ықпалы ма, мен бірінші кезекте бұл қиындықтарды шешу жолдарын аталған өндіріс орындары еңбек ардагерлерімен ақылдаса анықтауды жөн көрдім, яғни тап осы кезден Күләш апамыздың еңбек жолымен танысып, ақыл-кеңестерін тыңдап, «Аштықта жеген құйқаның дәмі кетпейді» дегендей, осындай қысылтаяң кезде қарапайым еңбек адамдарының қолдаулары мен сөз көмектерін пайдаландық.
Күләш апамыз ертеде кен өндірумен айналысқан Өспен елді мекенінде дүниеге келген. Ауылында С.Сейфуллин атындағы он жылдық мектепті бітіргеннен кейін, отбасы жағдайына байланысты еңбекке ерте араласқан. Бүгінде ішкі істер саласының ардагері Иса Сейдахметов ағамызбен отау құрғаннан кейін, отағасының қызметі тартқан жерге қоныс аударып, Қаражал, Жамбыл кен байыту фабрикаларында 22 жыл тіркеуші, конвейер машинисінің көмекшісі, машинисі, кен ұнтақтау цехында ұнтақтаушы болып еңбек еткен. Күләш апамыз қызметін сапалы атқарған, көпшіліктің сенімін иеленген, бірнеше мәрте аудандық, облыстық атқарушы органдардың мақтау грамоталарымен, бағалы сыйлықтарымен марапатталған. Суреті құрмет тақталарынан тұрақты орын алған, «Еңбек ардагері» белгісін иеленген.
Күләш апайымыз өзі туралы былай баяндайды: «Қартайған адам өзінің өткізген өміріне, жастық шағына қайта үңілсе, мүмкін қазіргі ұрпақ үшін өнегелі жағы бар шығар. Біз, аға буын талай қиындықты бастан кештік. Ол уақытта зардаптары аз болмаған Отан соғысының аяқталған кезеңі еді. Ата-анамның ауру-сырқаулы жағдайына байланысты орта мектепті бітірген соң, еңбекке ерте араластым. Ол кезде, арнаулы мамандығың болмаса жеңіл жұмыс табыла қоймайтын. Соның бәрі мен үшін өмір мектебі болды. Мен, байыту фабрикасында басқа ұлт өкілдері арасында жалғыз қазақ қызы болдым. «Мына қазақ қанша шыдар дейсің, кетеді ғой» деген олардың ойларында бар екенін, көзқарастарынан сезіп, әрі ұлттық намысым жеңіп, әрі жастық қайратым да шығар, бәріне төздім. Бүгінде қазақ халқы көптен аңсаған тәуелсіздікке қол жеткізіп отыр, шүкіршілік етеміз. «Елу жылда – ел жаңа» деген осы. Оның ірге тасының берік болуы ендігі жерде біздің ұлтымызға үлкен сын. Әрине, оның алғышарты салт-дәстүрімізді қадірлеп, қазақ тілін қошеметтеп, дәріптеп отыруға байланысты. Әркімге өзінің кәсіби мерекесі қымбат. Мен де жыл сайын аталып өтетін «Металлургтер күнін» асыға күтемін. Қалай десек те, ол жалындаған жастық шағыңда өткізген жылдарың, бәрінен де құнды болып тұрады ғой» деп металлург апамыз сөзін аяқтады.
Күләш Кенжебайқызын, қалай қайсар деп атамайсың, ауылдық жердегі әйел азаматшаларының еңбегін (бейнетін) қаладағы жағдаймен салыстыруға болмайды ғой, отбасы шаруашылығы күйбің тіршілігінің өзі неге тұрады? Ал, осындай жағдайда ер адамдар да қиындықпен атқаратын, бейнеті мен зейнеті бірдей өндірістік еңбекті қоса атқарып, бүгінде 80 жасқа таянып немере, шөберелері қызықтарын қызықтап отырған Күләш апайымыз кезінде өңірдегі металлург атанған апайымыздың бірегейі емес пе!
Шынын айтқанда, біздің ұлттық санамызда қыз бала жолы жіңішке, болашақ ана, ұрпақ тәрбиешісі деген түсінікпен аналарды құрметтеп, ауыр еңбек атқаруға лайықты деп есептемеген ғой. Осы тұрғыдан келгенде Кеңес үкіметі саясаты негізінде әйел, ер адам тең құқықты деген ұғыммен Отан соғысында батыр атанған, шаруашылықта ең ауыр К-700 көлігін бағындырған Әлия, Мәншүк, Кәмшат апаларымыз бүгінде ел мақтанышына айналып отыр. Осы орайда менің айтарым, кезінде сонау, шалғай бетпақ далада орналасқан Қаражал, Жамбыл кен орындарының еліміз экономикасына қосқан үлесі ұшан-теңіз болғаны ешкімді де күмән туғызбаса керек, демек оның негізі осы Күләш апамыз сияқты майталман еңбек үлгісін көрсеткен адамдар еңбегінен құралмай ма?!
Сөз соңында Күләш Кенжебайқызын ел экономикасында маңыздылығымен ерекшеленетін кәсіби мерекесі «Металлургтер күнімен» құттықтаймын, зор денсаулық, отбасына береке, бақыт тілеймін.
Кәкімжан САРХАНОВ,
1998-2005 жылдары Қарағанды облысы Шет ауданы әкімі қызметін атқарған, ауыл шаруашылығы ғылымдарының докторы