Әлгі келіншек:
– Осы қала маған риза шығар, – деді ауыр күрсініп.
Бұл сірә, мен келгенге дейінгі әңгіменің жалғасы болса керек.
– Отыз жыл тұрдым осында. Енді... елге жетіп өлгім келеді. Бірақ жете алмаймын-ау. Дәрігерлер ұшаққа мінуге болмайды, жүрегіңіз қысылады дейді.
Ал пойызбен жүруге шыдамаймын. Ол үшін менің жағдайымды жасап, асты-үстіме түсіп, өбектеп отыратын біреу керек. Оны қайдан табам?.. Осы күнге дейін табылмаған жақсы адам енді маған кезіге ме... Не де болса, ұшақпен кетем. Кеше билет алып қойдым. Енді қайтем... Тү-у, сонау жер түбіндегі Жайыққа жаяу бара алмаймын ғой. Е-еһ, шіркін, ауылға бір жетіп өлсем... арманым жоқ! Әй, бірақ жете алмаймын-ау... жете алмаймын...
– Қойшы, – деп қолын сілтеді жеңгем. – Не болса, соны айтпай!
...Арада біраз жыл өткенде әлгі келіншек ойда-жоқта есіме түсіп:
– Құрбыңыз қазір ауылда ма? – деп сұрап ем, сол баяғы ас бөлмеде тамақ жасап жүрген жеңгем қолындағы ожауын қоя салып, маған біртүрлі таңырқай қарады. – Жоқ... Жолда қайтыс болды...
Мен сілейіп тұрдым да қалдым. Жан дүниемді қатты толқытқан нәрсе – оның туған жерге деген сағынышы емес..., жо-жоқ, бізге әманда үрейлі болып көрінетін Әзірейіл періштемен жайбарақат қана тілдескені еді.
Нұрғали ОРАЗ,
«Егемен Қазақстан»
