Әдебиет • 26 Қаңтар, 2018

Нұрғали Ораз. Ақсақал және Ақ теңіз

693 рет
көрсетілді
2 мин
оқу үшін

Әкем екеуміз жазғытұрым Анталияға демалуға келгенбіз. Таңертеңгілік қонақүйдің балконынан теңізге, кемелерге, көшедегі апельсин, лимон ағашта­рына, құмырсқаның илеуіндей қайнап жатқан жағажайға қызық­тай қарап тұрып басын шайқап, таңғалғандай кейіп танытты.
Сол сәтте тілімнің ұшына бір әзілдің орала кеткені.

Нұрғали Ораз. Ақсақал және Ақ теңіз

– Иә, қалай, қарт коммунист? Капи­тализмнің жетістіктері таң­дай қақтырды ма? – дедім күліп.

Әкем жымиды. Оның да көңілінде бір әзілдің тұтана кеткені сезілді. Бірақ, үн қатпа­ды. Сабыр сақтады. Бәлкім, кейінге қалдырды.

Тек, түс кезінде ғана ептеп көңілі жадырап:

– Сендер бізді кінәламаңдар, – деді маған. – Жүйе – жүйесімен, кие – киесімен жалғасады. Бірақ... ол кезде де жұрттың нан жеп, жам­бас мүжігенін ұмыт­паң­дар. Біз сияқты қара шаруа қай кезде де е­гінін егіп, малын бағып жүре бер­ген. Содан басқа жазығымыз жоқ...

Бұл, әрине, даусыз шындық қой.

* * * 

Екі күннен соң әкемнің іші пысып, зеріге бастады. Себебі, мұнда екеумізден басқа қазақша сөйлейтін тірі жан жоқ. Қонақ үйдегі демалушылардың тоқсан тоғыз пайызы еуропалықтар.

«Тең теңімен, тезек қабы­мен» дегендей, әкеме емін-еркін оты­рып, емен-жар­қын әң­гімеле­се­тін өзі қатар­лы бір ақ­сақал керек-ақ.

Кешкілік жағажайда бір неміс шалмен «тілдесіп» көр­мек болып еді. Онысынан түк шықпады. Себебі әлгі шал «ымды түсінбеген – дымды түсінбейдінің» керін келтіріп, әкеміздің қолына, қимылына қарап, ыржалақтап күле берді.

Сонсоң теңіз жағасындағы сәкіге келіп жайғасып, ақ бас тол­қын­дары тербетіліп, аунақшып жат­қан көгілдір айдынның бір қиы­рына қарап, ұзақ ойға шомып қалды.

Жағажайдағы алтын құмды табаныммен сызып, әрі-бері жүрдім де, бір кезде қасына қайтып оралып:

– Не ойлап отырсыз? – деп сұрадым.

– Е-е, шырағым-ай, – деді әкем ақырын ғана күрсініп. – Теңіз де біздің даламыз сияқты кең екен ғой!..

Нұрғали Ораз,
«Егемен Қазақстан»