Қазақстан • 16 Желтоқсан, 2017

Рух

304 рет
көрсетілді
1 мин
оқу үшін

Темір жолмен жарыса созылып жат­қан қара жолға көз тігіп ұзақ қара­дың. Мына пойыздың іш пыстырар ырғағынан мезі бола бастағаның ба, түсе салып жүгіре жөнелгің келді. Бірақ ол жолдың бұдан да қиын, бұдан да ұзақ боларын сезіп, көңіл түкпірінен қылт еткен қысырақ-қиялдың тізгінін тез тарта қойдың.  

Рух

Фото: Айболат ОСПАНОВ

Алайда қысырақ-қиял да қырсық; бұл­қынып, жұлқынып, саған дес бергісі келмей, қара жолға қарай ентелейді.

Бұдан жастау кезіңде сен де осы қара жолдармен сан рет сапарға шыққансың. Сон­да: «Темір жолға жақын жердің ой-шұқы­ры көп болады», деуші еді жаныңдағы жігіттер.

Сымдай тартылған қос рельстің үстімен жүйткіген пойыздарды көргенде қара жолдың қотыр-шотыры шынында да көбейіп кететін шығар, кім білсін. Сол кезде сен ойлаушы ең: «Шір­кін-ай, анау жұмсақ та жайлы вагонда тер­беліп бара жатқан жолау­шыларда арман жоқ!», деп.

Енді міне, өзің де есейіп, кісі болған шағыңда сол вагондардың бірінде тербетіліп келе жатып бәз-баяғы қара жолға қызығып қарайсың. Сеніңше біздің қазақы мінезіміз, ежелгі тұрмыс-салтымыз темір жолдан гөрі қара жолға жақын. Себебі сол баяғы соқпақ жол, сүрлеу жол, кіре жолдардың ең соңғы ұрпағы да осы – темір жолмен жарысып жатқан қара жол. Қаныңа тартып, қайта-қайта аңсай беретінің де содан болар-ау.

Нұрғали ОРАЗ,
«Егемен Қазақстан»