Жеңіл жұмыс осы екен деп...

  Көшеде кетіп бара жатып, құрбыммен жолығып қал­­дым. Амандықтан кейін: «Осы жігіттерге не көрінген? Әп­кем­­­нің баласының бір жасқа толу қуанышына бармақ болып, шашымды аздап ретке кел­тіре қояйын деп жол-жөне­кей «Артем» базарының арт жа­ғын­дағы жағалай орналасқан көп шаштараздың біріне кіре салған едім. Негізінде, мұндай арзанқол шаштараздардың жұ­мысына жүгінбеймін ғой. Бірақ, қаланың орталығына барғанға уақыт тапшы болғандықтан, амалсыздан солардың біреуіне бас сұқтым. Ұзын бөлменің ішінде қаз-қатар үш орындық орналасыпты. Үш жігіт отыр. «Кіріңіз!» – деп қиылды арасын­дағы алпамсадай біреуі. Оның сөзіне онша мән бермедім. Ойым, шаш үлгісін жасайтын қыз­да еді. Алайда, ол жерден ондай қыз көріне қой­мады. – Қандай қызмет керек? – деді екінші орындықта отырған шашын сарыға бояған жігіт. – Шаш бұйралайтын қыз жоқ па? – дедім. – Бұйралаймыз ғой, кіріңіз! – деді үшіншісі. Бұл олардың қалжыңы шы­ғар деп ойлап, еріксіз жымиып шығып кеттім. Әйелдердің ша­шын әрлеу ер адамдардікіне қара­ғанда әлдеқайда қиын ғой. Келесі шаштаразға беттедім, онда да кілең жігіттер екен. Үшін­шісінің есігін ашып едім, екі бойжеткенді кезіктірдім. Де­реу шашымды ретке келтіріп алған­нан кейін, сол қатарда орна­ласқан салондарға жағалай көз жүгіртіп өттім. Тең жартысын­да жігіттер қайшыларын жар­қылдатып, «шаш сәндеудің неше түрлі үлгісін ұсынамыз» деп тұр­ғандай. Бұрын-соңды мұндай тосын жаймен бетпе-бет келмеген едім. Сонда қалай, ерлер ақша табудың мейлінше жеңіл жолын таңдап кеткен бе?» – деді таңданысын жасыра алмай. Құрбымның айтуынша, онда­ғы жігіттердің басым көбі өз жұ­мысын сапалы істей алмайтын да сияқты. Бұл кәсіпке ма­ман­данудың арнайы курсынан өтпей-ақ, әркімнен бір-екі рет көргені бойынша шаш қия беретін көрінеді. Бұл жағдай шынымен де адамды сәл де болса ой­лан­­дырады екен. Үл­кен сауда орта­лықтарында өзге ұлт жігіттерінің осындай жеңіл кәсіп­пен көп шұғылданатынын бай­қай­тынбыз, бірақ соншалықты мән бермейтін едік. Алайда, бір көшенің бойындағы шаштараздарда еңбек ететіндердің тең жартысының өзіміздің қазақ жігіттері болғаны көзге оғаштау көрінетіні шындық. Қазақтың менталитетінде ер­лер тек сырттың жұмысымен ғана айналысады деген қағида сана­­мызға әбден сіңген. Ер мен нәзік жандылардың өздеріне сай келетін міндеттері де айқын болатын. Әрине, ер адамдар атқаратын жұмыстардың да ауыр-жеңілі болады. Бірақ, кейбір жеңіл жұмыс­тардың көбі шынайы өнер мен нағыз қарым-қабілетті қажет ете­тіндіктен, көбінің ондай кәсіптерге батылы бара бермейді. Мәселен, дизайнерлік жұмыстардың көбі компьютердің ұңғыл-шұңғылын жетік меңгерген азаматтардың ғана қолынан келеді. Оңай ақша табу үшін келсін-келмесін шаштараз болғысы келетін жаңағыдай жігіттер туралы әңгіме тіптен бөлек. Бұрынырықта мұндай кәсіппен шұғылданбақ түгілі, ондай әңгіме шықса, ер-азаматтар қалай қарар екен? Бәлкім, қы­сылатын шығар деп те ойлайсың. Осындайда белгілі жазушы-драматург Дулат Исабековтің:        «...Күн көрудің жолында жастарымыз алаяқ болып алған. Қазақтың оқу қуған емес, күзет­ші жігіттері қаптап кетті. Кейде ойлаймын, қазақтың жанын күзет­шілік сақ­тап отыр ма деп. Жұмыс­сыз жігіттердің бәрі – күзетші...», – деп айтқаны еске түседі. Сол күзетші жігіттердің қата­рын бүгінде шаштараз жігіт­тердің то­лық­тырғаны жөнінде әңгіме қоз­ғалса, жазушы ағамыз не дер екен? Өмір – талас-тартыс. Күн­көріс үшін жанталасқан оларды да түсінуге тырысасың. Бірақ, сонда да... Ләйла ЕДІЛҚЫЗЫ, «Егемен Қазақстан» АСТАНА