Жастық планетасы атанған жер

Біздің отбасымыз Қазақ­стан­­­ға қоныс аударушылардың алғаш­қы легінде Ерейментау ауданы­ның Тайбай ауылына орналас­­қан екен. Жергілікті тұрғындар­мен өте тату тұрдық. Әкемнің қазақ тамырларының балалары менің де айнымас тамырла­рыма айналды. Екін­ші дүниежүзі­лік соғыс бас­талғанда әкелеріміз­ді, туған-туыс­та­ры­мызды өзіміз де білмейтін алыс майданға бірге жылап шығарып салғанымыз есімде. Белгісіз басқыншыларға қарсы өшпенділігіміз күшті болатын. Оларды тезірек жеңсек дейтінбіз. Сондықтан, тылдағы ауыр еңбекке мойымауға, қи­налысымызды білдірмеуге тырыстық. Тыным таппадық. Өгіз жегіп жер жырттық, ауданға кіре тарттық, шөп дайындадық. Қаталаған сәтте кез келген ауылдағы әжелеріміз ұсынған айранның дәмі әліге дейін таң­дайымнан кетпейді. Сөйтіп, жүріп жеңіске де жеттік. Бірақ, біздің ауыр тағдырымыз тағы да бір жеңісті жолға бастады. Ес біліп қалған шағымыз ғой, партияның орталық комитетінің тың және тыңайған жерлерді игеру туралы шешімі тікелей Қазақстанға арналғандықтан, біз оның алғы шебінде болуымыз керек деп түсіндік. Жігерімізді облысымыздың Атбасар ауда­нының комсомолдары көтер­ген бастама одан бетер көрік­тен­дірді. Федор Рыженко, Петр Мамбур, Федор Шиптенко, Григорий Володченко сияқты қатар­ластарыммен бірге 1953 жылы Тельман атындағы колхоз жанындағы МТС-те меха­низаторлық курсты бітірдім. Біздің ауданымыз бен ауы­лымызға Украинадан, Бела­руссиядан көптеген жас механизаторлар мен мамандар келді. Олармен де достасып кет­тік. Біздің шаруашылық 1954 жылдың наурызында жаңар­тылған «ДТ-54» және «СХТЗ-НАТИ» маркалы тракторларды ала бастады. Соның бірі маған сеніп тапсырылды. Мен тыңгерлер бригадасын­да 10 жыл жұмыс істедім. Мақсатымыз олардан қалыспау, тіпті, оза қимылдау болатын. Бұдан кейін 20 жылдан астам уақыт трактор-егіс бригадасын басқардым. Еңбегім де жоғары бағаланды. «Құрмет Белгісі», Еңбек Қызыл Ту орден­дерімен, көптеген медаль­дармен марапатталдым. Тыңгерлердің басым бөлігі ауылымызда тұ­рақ­тап қалды. Олар да ел-жұрт­­тың құрметіне бөленді. Кол­хозымыз совхозға айналып, Ах­метжан Қанапиянов, Өмір­тай Құлшынбаев, Мақсұт Бай­мұ­­рынов сяиқты басшылармен бірге шаруашылығымыз әлеуметтік-экономикалық жағы­нан гүлденді. Қазақстандағы тың игеру қозғалысы жөнінде әртүр­лі пікірлер айтылатыны бар. Қалай десек те, бұл біздің тағды­рымызда өшпес із қалдырған 60 жылдық айшықты оқиға. Ол жергілікті жастарды ерен істерге жігерлендірді. Сан ұлттың басын біріктіріп, Қазақстан Республикасының игілігі үшін күреске баулыды. Оны тарихтан сызып тастауға болмайды. Тереңдей қарап, байыппен салмақтап, оның бойынан ел Тәуелсіздігінің тәлім тар­мақтарын да көре білгеніміз жөн деп санаймын. Тәуелсіздік аталатын асқаралы арманды Қазақстан халқы жүзеге асырды. Федор ПАНАСЮК, алғашқы тың игеруші, Ерейментау ауданының құрметті азаматы. Ақмола облысы.