Таным • 12 Маусым, 2024

Біздің «бүгініміз» бар ма?

24 рет
көрсетілді
1 мин
оқу үшін

Жақында академик Ғарифолла Есімнің «Бүгін» тақы­рыбындағы семинарына қатыстым. Ойшыл қоғамдық санадағы шамадан тыс жоспаршылдық үрдісін сынға алып, қазіргі уақыттың маңыздылығына мән бермей жатқанымыз хақында ой тарқатты.

Біздің «бүгініміз» бар ма?

Коллажды жасаған – Қонысбай ШЕЖІМБАЙ, «EQ»

«Барлық ой-аңсарымыз ертең мен өткенде. Бабала­рымыздың ерлігі мен ба­ла­ла­рымыздың жарқын бо­­­ла­­шағына иланып қана қоя­мыз. Қазір ХХ ғасыр басындағы «бесжыл­дықтардың» орнын «отызжыл­дықтар» мен «елужыл­дықтар» алмастырып жатқандай. Бат­пақта жатып, бақытты ар­мандаймыз. Бірақ дәл қа­зір батпақтан шыға қоятын тү­ріміз жоқ. Ол үшін оны ресми түрде «жоспарлау» керек...» дейді Ғарифолла Есім.

Ойды ой қозғайды. Есіме Қожанасырдың мына оқиғасы түсті. Қожанасырдың көк есегі қырсығып жүрмей қояды. Сонда Қожекең ұзын таяқтың ұшына арпа салған дорба іліп қойып, таяқты өзі ұстап отырады. Әлгі есек арпаға жет­пек болып желе жөнеледі. Бірақ мойнын қанша созса да, қанша шапқыласа да жете алмайды... Қожанасыр үйге жеткен кезде ғана есекті жемге қояды. Әнтек қана айтылған әзіл әңгіме. Елдің көңіліне келе қоймас. Әйтсе де, шындық.

Хакім Абай «Көк тұман алдымдағы келер заман, үмітті сәуле етіп көз көп қадалған» деп толғанады.

Рас, армансыз, үмітсіз қо­ғамның түбі – құрдым. Бірақ бүгінгі күннің биігінен не көріп тұрмыз?

«Алпамыс, Қобыланды батырлар бізге қазір керек» деп аяқтады сөзін пәлсапашы...