Қызым, қайда барасың?..

Вашингтон. «Ақ үйден» онша алыс емес. Көшеде анадайдан сөйлеп: «Қазақсыздар ма?» – деп күле жақындаған егде әйел қазақ екенімізді білгенде керемет қуанған. «Қазір жақсы болды, елден адамдарды жиірек көретін болдым. Сол себептен сағынып кеткенде осылай қарай аяңдап, іссапарға келген қазақтарды көріп, қазақша сөйлеп, шерімді тарқатып аламын», – деген апайға: «Иә, апай, қайдан жүрсіз, сөзіңізге қарағанда мұнда біраздан тұратын тәріздісіз?» – дедім, «Айналайын-ай, жалғыз қызым бар еді, сол оқимын деп мұхит асып, одан американдыққа тұрмысқа шықты. Жыладым, сықтадым, бірақ қайтейін, қызым шешімін өзгерткен жоқ. Содан қызыма деген сағынышым қоймады, бірнеше жылдан кейін Тараздағы үйімді тастап көшіп келдім – деп бастады әңгімесін танысым. Алғашында тіл білмей қатты қиналдым, енді қазір дүкеннен өзіме қажетті сатып алатындай тілдік қорым бар. Немерелерім грандмазе, грандмазе дейді, бірақ қазақтың немересіндей емес, аптасына бір көрсем разымын. Олар мені, мен оларды түсінбей, қызымды көзімнің аясында көргеніме медет қылып жүріп жатырмын. Екі жылда бір рет Таразға барып, қазақша сөйлеп, тойда, шақырған жерде әңгіме айтып, ән тыңдап, бір жасап қаламын, содан келесіде қаражатымды қамдап, сапарға шыққанға дейін күн санаймын. Кейде үйде өзіммен-өзім осы мен қазақшаны ұмытып бара жатқан жоқпын ба деп өзіммен өзім сөйлесіп аламын. Бүгін де бір сәтті күн болды, өздеріңді кездестіріп, қазақша сөйлеп қалдым», – деп қимай қоштасқан. Таяуда әлеуметтік желіде алты тіл білетін қазақ қызының үнділік жігітке тұрмысқа шық­қаны, олардың некесінің сол елдің діни рәсі­мімен қиылғаны жазылса, енді бір қазақстандық ұйым шетелдіктерге қалай тұрмысқа шығуға болатындығы жайлы семинар өткізетінін айтып, соған қыздарды шақырған жарнамасын беріпті. «Гименей» атты неке агенттігі «Шетелдікке қалай тиімді күйеуге шығуға болады?» деген семинарды демалыс күндерінде өткізетінін, Батыс Еуропадан болашақ күйеуді қалай табуға болатыны, қалай алданып қалмау жөнінде кеңес беретінін айтып, әлеуметтік желінің әлеуетін пайдаланып, жарияға жар салыпты. Сонда деймін-ау, біздің қоғамға бәрібір ме, бас офисі Берлинде орналасқан агенттіктің қызметкері қыздарымызды шетел асырып жатса да үндемей, қызым, қайда барасың, демейміз бе? Осы жолдарды жазып отырғанда Вашингтон көшелерін кезіп қазақ іздеген мұңды ананың бейнесі көз алдыма оралды... Анар ТӨЛЕУХАНҚЫЗЫ, «Егемен Қазақстан»