Соғыс тауқыметін тартқан аналар

Зениттік полктің ержүрек жау­ынгері бола білген Валентина Ма­зурова осынау айтулы мереке қар­саңында өз үйіне облыс әкі­мінің орынбасары Нұрлан Нүр­кенов пен ішкі саясат бас­қар­­­масының басшысы Айна Мус­ра­лимова сый-сияпаттары мен құт­тықтауларын алып, кіріп ке­ле­ді деп ойламаса керек. Бийск қа­­­ласынан әскерге шақыртылған кей­­уана Екінші Украина майда­нын­да ерлігімен көзге түсті. Со­­ның жарқын дәлелі ретінде оның кеудесінде Ұлы Отан со­ғысы ор­де­ні мен «Германияны жең­ге­ні үшін» медалі жар­қы­рай­ды. Соғыстан кейін, яғни 1948 жы­лы Қазақстанға, соның ішін­де Көкшетау қаласына ке­ліп Тұр­­мыстық химия фаб­ри­­ка­сы­на аға шебер болып жұ­мыс­қа қа­былданады. Осы күні 1927 жы­лы Зеренді ауданы Қор­сақ по­селкесінде өмірге кел­ген тыл ең­беккері Дәмел Махметоваға да сый-сияпат пен құттықтау жет­кізілді. Он төрт жасында со­ғыс­тың тауқыметін сезінген жас қыз 16 жасында тракторға оты­ру­ға мәжбүр болады. «Шешем бар жан-тәнімен жұмыс істейтін, се­бебі, сол ауыр соғыс жылдары бар­­лығының ойында бір мақсат – бас­­қыншы фашистерді жеңіп, Отан­ға бейбіт өмірді қайтару», дей­­ді қызы Шәрбану Махметова. Өн­дірістік жарақатынан кейін Дә­мел апа жұмысын ауыстырып, Көкшетау қаласындағы тігін фабрикасында ұзақ жылдар еңбек етіп, сол жерден зейнет демалысына шыққан. Дәмел апа жұбайы Теміртас Махметовпен бірге сегіз бала тәрбиелеп өсіргендігін де айта кеткен жөн. Асқар ТҰРАПБАЙҰЛЫ, «Егемен Қазақстан» Ақмола облысы