Құрыштай шыныққан, үздіксіз үйренген

1958 жылы қазіргі Қарасай ауданының орталығы – Қаскелең қаласындағы Абай атындағы мектепті (бүгінде мектеп-гимназия) біз 42 бала бітірген едік. Шетімізден арманшыл, қиялшыл бола­тын­быз. Оқуды аяқтасақ бәрін де жапырып тастайтындай болып жүретінбіз. Ішімізде ол кезде небір «серілер» де болды ғой.  Алайда, сол мектеп қабырғасында жүргенде-ақ сыныптасымыз бала Нұрсұл­тан­ның батылдығына, барлық мә­селені білетіндігіне, байыпты сөй­леп, байқап жұмыс істейтініне көзіміз жеткен-ді. Яғни, ол үздік сабақ үлгерімімен де, қоғамдық жұмысқа белсене қа­тысуымен де, ерінбейтін еңбексүй­гіштігімен де, турашыл, адалдығы­мен де, әді­лет­тілігімен де, әдемі әзілқой­лығымен де, шыныққан шы­мыр­лығымен, спорт­шылығымен де, тіпті, әнші­лігімен де ерекше көзге түсетін. Әйтеуір, қандай бір жа­ңалық, жақсы істердің басы-қасында жасындай жарқылдап Нұрсұлтан жүретін. Жап-жас күйі­­мен өзін қай мәселеде бол­сын, салмақты, сабырлы ұстай­тын. Одан түбінде бір мықты шығатынын түсініп, түйсіне­тін­біз. Мектептен кейін бәріміз жан-жаққа тарап кеттік, өмірдің арынды ағыны әрқайсымызды әр жаққа қарай «лақтырды» ғой. Нұрсұлтан болса, алдымен мықты металлург болып, толас­сыз темір балқытты. Өстіп жүріп өзі де құрыштай шынық­ты, үздіксіз үйренді, үлгі алды, өсті, өнді, өркен жайды. Одан арғысы бәрімізге де белгілі, яғни менің қымбатты сынып­тасым Нұрекеңнің онан кейінгі, ендігі қызмет жолы туған хал­қының көз алдында өтіп жатыр. Иә, Нұрсұлтан елінің бағы үшін жаралған ер. Ол Қазақстан мемлекетін талай-талай қиын-қыстау күндерден аман алып өтті, Тәуелсіздік туын желбірете отырып, баянды болашаққа қарай батыл бастап барады. Жасай бер, еліңнің қалаулы ері – Нұрсұлтан! Біз әрдайым мақтаныш етеміз. Ел-жұртың саған қапысыз сенеді. Жомарт СЕКСЕНБАЕВ, Елбасының сыныптасы.