Еңбегімен еленген

Көкшетау баурайындағы Жы­­лымды ауылының пер­зен­­ті Нұрпейіс Ақпарұлы Свер­д­­лов өрт-техникалық училищесін бітіргеннен кейін қыз­мет жо­­лын Көкшетау облысының Володар және Рузаев ауданда­рын­да­ғы ІІБ-нің өрттен қорғау инс­пекциясының инспекторы бо­лып бастап, осы мекеменің бас инспекторы, кейін, яғни 1975 жылы Талдықорған облысының, ал 1982 жылы Торғай облы­сы­ның өрттен қорғау бөлімінің бас­тығы қызметтерін атқарған. 1985 жылы оған өрттен қорғау саласындағы ұзақ жылдарғы еңбегі үшін КСРО Ішкі істер ми­нистрінің бұйрығымен полковник атағы берілді. Бүгінде өрт сөндіру саласында оның қа­рамағында жұмыс істеп, шәкірті болған қызметкерлерінен 12 пол­­ковник, 7 департамент бас­шы­сының тәрбиеленіп шығуы Нұрпейіс аға үшін үлкен мерей. – Далалы жерде орналасқан Торғай облысы мен қызметпен ауысып барған жы­лы он тоғыз облыс көрсеткіштері бой­ынша ең соңғы орындардан ғана кө­рі­нетін. Еңбегіміздің жанғаны сол, 1989-1990 жылдары біз өз көрсеткіштерімізбен үшінші ор­ынға көтерілген едік. Сондағы атқарған жұмыстарымыз ауыл-аймақты аралап техниканы пайдалану, қауіпсіздік­ті сақтау бойын­ша кеңестер мен жи­на­лыс­тар өткізуге бағытталған еді. Қыс бол­­са мал қыстағын көріп, ес­керту-тү­сін­ді­ру жұ­мыстарын жүр­гізіп, өңір басшыла­ры­мен қоян-қолтық жұмыс жасадық, – деп еске алады Нұрпейіс аға өткен жылдарды. Өрт сөндіру қызметінде жұ­мыс істеген адам, ең алдымен, байқампаздық жә­не байсал­ды­лық қасиеттерге ие болуы керек. Жұмыста айғаймен шаруа тынды­ру­ға болмайды. Басшы­лық қызмет атқар­ғаннан кейін дауыс көтеріп, қарама­ғың­дағы­лар­дың абырой-намысына тию жөн емес. Жұмысты ақылмен ұй­ымдастыра білу керек. Сонда ғана қызметің алға басып, ой­лағаның іске асады. Ардагер аға осылай дейді. Кеңес өкіметі тұ­сында «Ерікті жас өрт сөнді­рушілер клубы» жұмыс істейтін. Олар баланы жасынан өрт сөн­діру қызметіне баулып, қайы­рымды істер жасауға үйрететін ұйым ретінде құрылған бола­тын. Балалар үшін тәрбиенің мәні жоғары осындай ұйымдар елімізде құрылса, жастар өз уақыттарын тиімді пайдаланып, зиянды әдеттерден аулақ болып, адамгершіліктің жақсы қасиет­терін бойларына сіңіре алар еді деп ойлаймын. Нұрпейіс Ақпарұлы зейнеткерлікке шыққаннан кейін де ел үшін еңбек етуін тоқтатқан жоқ. 1992 жылдан «Қазақ тілі» қо­ғамы аудандық ұйымының төр­ағасы, 1993 жылдан аудандық ардагерлер кеңе­сінің төрағасы, 1997 жылдан Көкшетау облыс­тық ардагерлер кеңесінің төр­ағасы, 1998 жылдан Көкшетау қаласындағы өрт­тен қорғау ардагерлері кеңесінің төр­аға­сы, ал 2005 жылдан Төтенше жағдай­лар министрлігі ардагерлер ке­ңе­сінің төраға­сы қызметтерін ат­қарды. Тағдыр оны жастайынан өмір қиын­дықтарын жеңе білуге үй­рет­­­ті. Анасынан ерте айырылған ол әкесінің тәрбиесінде болды. Әкесі – Ақпар баласының білім алып, азамат ретінде қалып­та­­суы­на ық­пал етті. Қай кезде бол­масын туған ауы­лына бүйрегі бұ­рып тұратын азаматты ел тағ­дыры алаңдатпай қоймайтыны анық. Туған ауылы Жы­лымдыда жаңа мек­теп салу мәсе­лесін өз мойнына алып, депутаттар мен министр­лік­тер­дің есігін біраз қа­ғуға да тура келді. Нәти­же­сін­де Се­нат депутаты Свет­лана Жал­ма­ғамбетованың ха­ты бой­ын­ша Ақ­мо­ла облысының әкімі Сергей Дья­ченконың бұйры­ғы­мен оның құ­ры­лысына қаражат бөлініп, жұмыс та басталған бо­ла­тын. Өкінішке қа­рай, кейін құ­ры­лыс тоқтап, ондағы жұмыстар белгісіз уақытқа шегеріліп отыр. Нұрпейіс Ақ­парұлының ауылда мешіт салу жөніндегі тағы бір бастамасы демеушілерден қол­дау тауып құрылыс, Аллаға шү­кір, бас­талып та кетті. – Жұмысыңның жақсы жүруі, адам­ның абыройлы болуы отба­сына, үйдегі жан жарыңа байла­ныс­ты болады. Шолпан Мах­мет­қызы екеуміз, міне, 52 жыл бірге тұрамыз, алтын тойымызды атап өт­тік, екі ұл, екі қыз өсірдік, бес немереміз бар, балалардың бар­лығы жоғары қыз­мет­те, – дейді Нұрпейіс Ақпарұлы. Осындай адамдар арамызда көп болса деп ойлайсың... Жұлдыз АЙТЖАНОВА, журналист.