– Әкей, міне, менің сізге күйеу бала болғаныма аттай он бес жыл толыпты. Қызыңызбен таныспай тұрып, мен сізбен танысыппын. Қайда, қашан танысқанымыз есіңізде ме? – деп атасына сынай тіл қатты.
– Есімде емей! Сонда купеде танысқанда, сен балаң жігіт едің. Әлі есімде, алғаш қораптағы компьютерді сенен көріп тамашалағаным... Есіңде шығар, компьютеріңді қызықтап, мазаңды алғаным... Одан саған риза болған басым вагон ресторанына апардым емес пе?
– Әп, бәрекелді, айна қатесіз солай болған... Сізден бір білгім келгені, бізбен бірге купеде еңгезердей, сымбатты спортсмен жігіт болып еді ғой?
– Е, иә, есімде.
– Сол жігіт сізден звондап алайыншы деп телефоныңызды екі-үш мәрте сұрағанда, неғып бере қоймадыңыз? Және мені апарған ресторанға оны неғып ертпедіңіз? Соған мен әлі күнге таңғаламын...
– Ал айтайын. Ал мен оған телефонымды бере қойдым да, оны ресторанға бізбен бірге шақыра қойдым делік... Содан өзің секілді онымен үремке соғыстырып ішіп, таныс-біліс болып, ағыл-тегіл әңгімеміз жараса кетті делік. Содан өзіңмен болғандай купеде де сый-сияпатымыз жарасып, ертесінде бірге түсіп қимай қоштасып, оған да саған берген мекенжайымды айта салдым делік. Содан ол да сен сияқты алғаш келген біздің қаламыздан қонақүй іздеп шарқ ұрып, онда орын болмай, баяғы менімен хабарласып, одан ол менің үйіме өзің сияқты уақытша табан тіреді делік... Ал содан ол менің бойжеткеніммен танысып, бір-бірін ұнатып... Не керек, ол екеуі сендер секілді көп өтпей әмпей-жәмпей болып... Қызым қара басып, одан екіқабат болып қалғанын жеткізіп, екеуі үйленетіндерін айтса, мен пақыр көнбей қайда барады дейсің?
– Әкей, сол кезде үйіңізге тұрақтатып, ақыры қызыңызға қосақ болуға лұқсат еткен сізге ризамын.
– Е, мен де, өзіңдей біздің қаладағы компьютердің бірден-бір қожасы болып отырған күйеу балама ризамын.
– Сонда да айтыңызшы, анау купедегі жігітке неғып телефоныңызды бере қоймадыңыз?
– Оны көріпкелдігім деп білемін... Қалтасында қарапайым қалта телефоны жоқ күйеу бала кімге керек?
Берік САДЫР
