«Төртінші билік» төрлете ме?

Әлеуметтік жеңілдіктердің бар­лығынан шеттетілген журналистер жұрт­шылықтың көз алдында жүрміз ғой деп өздерін-өздері жұбатқанымен, асып-тасып бара жатқан жағдайы жоқ. Айлығы шайлығына жетпейді. Пәтер ақысын төлеуі керек. Жылуға, суға, жарыққа төлейтіні тағы бар, діңкелеп-ақ қалады. Бүгінде екі-үш жиналысқа барып келген тілшіңіз кәдімгідей қиналады. Қоғамдық көліктердің жолақысы қым­баттағалы журналистер қалталарын қағып, тиын санап қалды. Тіпті, қызмет орнына велосипед мініп келетіндер де бар. Сөз жоқ, «денсаулыққа пайдалы» деп қаншалықты мақтағанымызбен, қасиетті қалам ұстағандарға қиын-ақ. Өйткені, барған жерінде велотұрақ жоқ. Жиналыстан шыққанда сол маңның тентектері вело­сипедіңді үптеп үлгереді. Жаяу журналист жыларман халге түседі. Газетте қызмет істейтіндердің жыл са­йын қайта оралып келетін екі нау­­қаны бар. Ол – баспасөзге жазылу. Қымбатшылық келгелі оқырман баспасөзге екі рет, жылдың бірінші және екінші жартыжылдығына жазылады. Демек, оқырмандар алдына екі рет ба­рамыз. Баруын барамыз-ау, бетіміз алаулап қайтады. «Газеттеріңізде неге сын жоқ? Неге проблемалық мәселелер көтермейсіздер?» деп сан сауалдың астына алады. Не деп жауап береміз? Құрылтайшылардың құлақтарына алтын сырға, осындай сансыз сауалдан құтылатын күн қашан туады? Сырт қарағанда, журналистерді жа­рылқап жатқандай көрінеді. Жур­налистердің кәсіби мерекесі қарсаңында азын-аулақ сый-сияпат көрсетіп, қо­­лымызға қағаз (Алғыс хат немесе мақтау қағазы) ұстатып, мар­қайтып қояды. Содан кейін журналистер ұмытылады. Олар тек жиналыстарды әс­петтеп жазу үшін ғана ізделінеді. Елімізде теміржолшыларға, әскери және құқық қорғау органдарының қыз­меткерлеріне, дәрігерлерге, мұғалімдерге бірқатар жеңілдіктер қарастырылған. «Төр­тінші билік» иелері мұндайда тағы шеттеп қалады. Біз оқу жылында озат мұғалімдер­ге пәтер берілгенін талай рет көрдік. Олар болашақ Отан құрылысшыларын тәрбиелеп жатыр. Мұндай құрметке әбден лайық. Сонда қоғамның қозғаушы күші саналатын журналистер неге мемлекет тарапынан қолдауға ие болмайды? Осыны билік басындағылар ойланса. Шетелдерде журналистермен сана­сатындар көп әрі олар қомақты ең­бекақы алады. Олардың талай тәжіри­бесін елімізге енгізіп жатырмыз. Осы орайда журналис­терге жағдай жасау, мәртебесін көтеру, материалдық жағынан көтермелеу сияқты игілікті істер неге қалып қояды? Зайырлы мем­лекетпіз дейміз. Демократиялы елміз дейміз. Сол демократияны дамытатын баспасөзге неге көмек көрсетілмейді? Бүгінде әлеуметтік желілердегі бас­сыздықтар жүйкеге тиіп бітті. Интер­нетті қосып қалсаңыз, әркім ойына келгенін жазып жатыр. Бұл қоғамға жақсылық әпермейді. Сондықтан, қоғам бұл жүйеден әлі-ақ жерініп, бас тартады. Жаңалыққұмар жұртшылық газетке қайта оралады. Сонда олар газеттерден өздеріне керектісін тауып алуы тиіс. Ендеше, газет-журналдардан қол үзуге әлі ерте. «Төртінші биліктің» төрге шығарына деген сенімді сөндіргіміз келмейді.  Сабырбек ОЛЖАБАЙ, журналист  ШЫМКЕНТ