Түрлі себеппен сәби күнімде балабақшаға бара алмадым. Маған алғаш әріп танытып, сауатымды ашқан өзімнің анам. Ол менің өлеңге құштар екенімді білгендіктен, үнемі ынталандырып отырушы еді. Шағын тақпақтар мен өлеңдерді оңай жаттап алғаныма шын ниетімен қуанатын. Мектеп табалдырығын аттамай тұрып-ақ мен 30-дан астам өлең жаттап алдым, ал 6-сыныптан бастап өз өлеңдерімді шығаратын болдым.
Жазғы демалыс айларында ауылға барып, әжемнің жанында болатынмын. Ол кісіден көптеген қызықты әңгімелер, тартымды тарихи оқиғалар естіп, сусындайтынмын. Жазатын өлеңдеріме осы әңгімелердің де ықпалы көп болды.
Ал әскери қызметкер болу арманын менің бойыма әкем екті. Ол маған өзінің жас күніндегі әскери формасымен түскен суреттерін көрсетіп, тартылған сымдай, тіп-тік тұрған солдаттардың әдемі суреттерін мақтап, офицер болудың артықшылықтарын әңгімелеп қызықтыратын. Мен де қаққан қазықтай болып жүретін, киімдері бойына құйып қойғандай шап-шақ тұратын, иығындағы погондары жарқыраған офицер болу арманын сол кездерден бастап санама сіңірген едім.
Мектептің 9-сыныбын бітірген жылы өзімнің арманымды орындайтын жол – армия генералы, Халық қаһарманы Сағадат Нұрмағамбетов атындағы республикалық «Жас ұлан» мектебі екенін білдім. Сондықтан, 10-сыныптан осы оқу орнына түсіп, болашақ офицерлер дайындайтын мектепте оқып жатырмын. Әрине, оқу орнына түскенше мен әскери өмірдің іс жүзінде қандай болатынын білмедім. Сөйтсем, ол адамды шұғыл өзгертіп, темірдей тәртіпке үйрететін орын екен. Сондықтан да еркін өскен мен сияқты балаларға оқу алғашында өте қиын болды. Тіпті, оқудан шығып кетсем бе екен деп те ойладым. Бірақ әжемнің, ата-анамның, жақын-жұрағаттардың алдындағы жауапкершілік мені ұялтып, қайтсе де оқудан шықпауға бел будым.
Қазір мен әскери мектепті бітіргелі тұрған түлекпін. Алға қойған міндеттер мен мақсаттарымды айқын білемін. Ал азаматтық өмірдегі көптеген жолдастарым әлі күнге алдарына айқын мақсат қоймағанын көріп жүрмін. Әскери мектеп тәрбиелеген менің мақсаттарым белгілі, сенімім нық. Мен өзімді тәуелсіз Отаным – Қазақстанның қорғанысына арнаған жанмын, осы жолдан мені ештеңе де тайдыра алмайды. Әскери өмірдің біршама қиыншылықтарын көрдім, даладағы шатырда тұрудың, құтыдан қайнамаған су ішудің, окоп қазудың ауырлығын сезіндім, соның бәріне өзімнің төзе алатыныма көзім жетті. Ең бастысы, осындай өмір маған ұнайды. Мені осындай төзімділікке, өжеттікке, ер ісіне «Жас ұлан» мектебі шыңдады.
Менің екі қарындасым, бір інім бар. Жасымнан мен оларға қамқор болуға тырыстым. Енді әскери қызметте жақсы нәтижелерге қол жеткізсем, олар менен үлгі алады, мені мақтан тұтатын болады. Шамамның келгенінше мен олардың үмітін ақтауға тырысамын. Сондай-ақ, ата-анам мен жақындарымның да Қазақстан армиясына адал да үлгілі қызмет еткен менің істерім мен қаһармандығыма риза болғандарын көрсем деймін. Өз міндетімді адал атқарып, Отан қорғау жолында барлық қиыншылықтардан жол тапсам және осы істе қырағылық таныта алсам – өз мақсатыма қол жеткізе алғаным. Мен өзіме Бауыржан Момышұлы, Сағадат Нұрмағамбетов және қазақтың басқа да батыр ұлдары мен қыздарын үлгі тұтамын.
Әміржан СӘРСЕНБЕК,
армия генералы С.Нұрмағамбетов атындағы «Жас ұлан» мектебін биыл бітіруші
